Tarnowski (Tarnawski) Jan h. Rola (1552–1604), referendarz duchowny, podkanclerzy koronny, biskup poznański i włocławski, arcybiskup gnieźnieński.
Ur. 4 I, był synem Piotra (zm. 1584), chorążego większego łęczyckiego, posła łęczyckiego na sejmy z l. 1563/4, 1565 i 1567, oraz Anny z Rokszyckich h. Nałęcz. Miał kilka sióstr, m.in. Jadwigę (zm. przed 1604), żonę sędziego ziemskiego łęczyckiego Piotra Charbickiego, Zofię (zm. przed 1604), wydaną za Stanisława Rudzkiego, i Annę (zm. przed 1605), poślubioną Stanisławowi Pokrzywnickiemu, oraz nieznaną z imienia Karnkowską. Bliską krewną (ale nie rodzoną siostrą) T-ego była Dorota z Tarnowskich, córka Katarzyny Przerębskiej, żona Jana Prądzewskiego.
T. uczęszczał do szkoły katedralnej we Włocławku. Od r. 1564 kształcił się w kolegium jezuickim w Wiedniu, gdzie podobno przyjaźnił się z uczącym się tam do r. 1567 kasztelanicem zakroczymskim Stanisławem Kostką. Następnie studiował prawo kanoniczne na Uniw. w Bolonii (być może to on immatrykulował się 11 II 1571 jako «Ioannes Ternacius Polonus Gnernensis [!] diocesis»), nie uzyskał jednak stopnia naukowego. W trakcie studiów pełnił funkcję konsyliarza nacji polskiej. Ok. r. 1574 wrócił do kraju; wstąpił wówczas na dwór bp. włocławskiego Stanisława Karnkowskiego i wkrótce został jego sekretarzem. W czasie bezkrólewia po ucieczce Henryka Walezjusza działał na polecenie Karnkowskiego w interesie zbiegłego władcy, m.in. latem 1574 spotkał się z Abrahamem Zbąskim, oskarżonym przez nuncjusza V. Laureo o porzucenie stronnictwa francuskiego, i przyjął od niego «przed Najświętszym Sakramentem» przysięgę «że we wszystkim, co powiedział i uczynił, za jedyny cel stawiał sobie cześć Boga i dobro Ojczyzny». Przed 15 VIII 1576 został kanclerzem kurii biskupiej Karnkowskiego oraz prepozytem włocławskim i kruszwickim, a 22 VIII t.r. uzyskał od kapit. włocławskiej wieś prestymonialną Lubanie. Zapewne w tym czasie przyjął święcenia kapłańskie; w r. 1577 był już subdiakonem. Uczestniczył w posiedzeniach generalnych kapituły 3 I i 16 VIII t.r., po czym przeniósł się na dwór króla Stefana Batorego, gdzie został sekretarzem. Od tej pory przebywał zazwyczaj u boku władcy. Był na sejmie warszawskim 1578 r., na którym 9 III podpisał przywilej Batorego dla star. trembowelskiego Jakuba Pretwicza. Na początku r. 1579 udał się z dworem na Litwę. Świadkował w Wilnie na przywileju z 1 IV t.r., podnoszącym tamtejsze kolegium jezuickie do rangi uniwersytetu, a następnie towarzyszył królowi podczas wyprawy połockiej; świadkował 4 VIII w obozie pod Dzisną na dokumencie hołdu lennego księcia kurlandzkiego Gotarda Kettlera, 24 VIII w obozie pod Połockiem na akcie nobilitacji rajcy Heilsbergu Jana Hagenawa, a 14 IX, już w zdobytym zamku połockim, na nobilitacji Macieja Szczudlika Karczewskiego. Uczestniczył w sejmie warszawskim 1579/80 r.; po zakończeniu obrad wyruszył z władcą do W. Ks. Lit. i 12 VI 1580 świadkował w Wilnie na przywileju lokacyjnym Zamościa. Po powrocie do Korony objął 2 XI t.r. z prowizji bp. krakowskiego Piotra Myszkowskiego kanonię krakowską fundi Krzeczów lub Żyrawska.
Dn. 18 I 1581 został T. referendarzem kor. duchownym. towarzyszył Batoremu na tegorocznym sejmie warszawskim oraz podczas wyprawy na Psków; jesienią starał się z poparciem Karnkowskiego o scholasterię łęczycką, jednak za wstawiennictwem kanclerza i hetmana w. kor. Jana Zamoyskiego uzyskał ją sekretarz w. kor. Wojciech Baranowski. Powrócił z królem spod oblężonej twierdzy i 20 I 1582 świadkował w Wilnie na przywileju dla kolegium jezuickiego w Połocku, a w marcu i kwietniu t.r. przebywał z dworem królewskim w Rydze. W czasie sejmu warszawskiego 1582 r. podpisał 3 XII przywilej dla biskupstwa wendeńskiego w Inflantach. Kontaktował się z nuncjuszem A. Bolognettim, m.in. wstawiając się wiosną 1583 za kaszt. łęczyckim Pawłem Szczawińskim i prosząc o zgodę na udzielenie katolickiego ślubu jego córce Annie, wydanej za ewangelika Jana Herburta. Świadkował w Krakowie na dokumencie króla z 25 VI t.r., powołującym kolegium jezuickie w Rydze. Jesienią zapewne wyjechał z dworem na Litwę; w lutym 1584 towarzyszył posłom gdańskim, przybyłym do Grodna na rozmowy z władcą. Przed 27 VI t.r. został prepozytem łęczyckim, pokonując starającego się o to beneficjum kanonika krakowskiego Patrycego Andrzeja Nideckiego. Pod koniec roku Bolognetti zamierzał przesłać za jego pośrednictwem Karnkowskiemu, wówczas już arcybp. gnieźnieńskiemu, kopię swego listu do króla, T. jednak przed 22 XII wyjechał z Warszawy «usłyszawszy że ojciec jego, na nieszczęście, spadł z woza i nagle umarł». Po powrocie uczestniczył na sejmie warszawskim 1585 r. w sądzie nad Zborowskimi, a następnie świadkował 26 II t.r. na traktacie o palowym. Dn. 24 XII 1586 objął z prezenty królewskiej prepozyturę w kapit. katedralnej na Wawelu. Wg informacji Zamoyskiego jeździł z polecenia króla do woj. poznańskiego Stanisława Górki w sprawie uposażenia dla bratanków władcy, Andrzeja i Baltazara Batorych.
W czasie bezkrólewia po śmierci Batorego T. uczestniczył w obradach sejmu elekcyjnego pod Warszawą; w kole prokonwokacyjnym przedstawił 30 VII 1587 odpowiedź senatorów na zgłoszone poprzedniego dnia skargi szlachty. Po elekcji szybko zyskał względy Zygmunta Wazy i znalazł się w gronie jego zaufanych współpracowników. Podczas koronacji złożył 27 XII t.r. protest przeciw potwierdzeniu przez Zygmunta III postanowień konfederacji warszawskiej o pokoju religijnym, a na sejmie koronacyjnym 1587/8 r. świadkował 27 I na przywileju króla dla Zamościa; 26 II podpisał protest przeciw konfederacji warszawskiej, złożony w imieniu stanów Korony i W. Ks. Lit. Dn. 12 VIII 1589 wyruszył z Zygmuntem III z Wilna na rozmowy z jego ojcem, królem Szwecji Janem III Wazą, i między 7 IX a 10 X t.r. uczestniczył w spotkaniach obu władców w Rewlu. Po powrocie do Korony brał udział w sejmie warszawskim 1590 r., a nazajutrz po jego zakończeniu otrzymał 22 IV t.r. nominację na koadiutorię gnieźnieńską z prawem następstwa przy Karnkowskim; mimo zgody kapituły z 29 IV i wyznaczenia przez nią uposażenia dla T-ego (m. Grocholice i folwark klucki), nie uzyskał jednak zatwierdzenia nominacji przez papieża. Prawdopodobnie nie wziął udziału w zwołanym bez zgody władcy na 10 VIII t.r. zjeździe szlachty i senatorów wpol. w Kole (z udziałem m.in. Karnkowskiego), ale na sejmie warszawskim 1590/1 r. stanął w obronie uchwał tego zgromadzenia przeciw przyjętym na poprzednim sejmie podatkom jako uchwalonym po zakończeniu obrad i bez obecności posłów oraz przeciw nadzwycz. uprawnieniom nadanym hetmanowi Zamoyskiemu. «Justyfikację» uczestników zjazdu zaaprobował również Zygmunt III, który zgodził się na zniesienie zakwestionowanych konstytucji, a dążąc do osłabienia pozycji Zamoyskiego postanowił mianować T-ego podkanclerzym na miejsce awansowanego na biskupstwo płockie Baranowskiego. Stało się to przyczyną awantury podczas nocnych obrad senatu z 15 na 16 XII 1590, kiedy Zamoyski, któremu król obiecał wcześniej podkanclerstwo dla sekretarza w. kor. Piotra Tylickiego, zarzucił monarsze tyranię, a oburzony Zygmunt III opuścił salę obrad. Ostatecznie Zamoyski przeprosił króla, T. złożył 7 I 1591 przysięgę senatorską jako podkanclerzy, a Tylicki objął po nim referendarię kor.
Po nominacji T. usiłował utworzyć z Karnkowskim stronnictwo regalistyczne dla zrównoważenia wpływów Zamoyskiego na dworze i wśród szlachty; otoczył również opieką swego krewnego, Macieja Pstrokońskiego (ok. 1553–1609, zob.), mianowanego regentem kancelarii kor. Cieszył się protekcją królowej wdowy Anny Jagiellonki, która w r. 1591 (a zapewne i wcześniej) zabiegała u króla o wynagrodzenie jego zasług. Po śmierci P. Myszkowskiego został 8 IV t.r. jednogłośnie obrany przez kapit. krakowską administratorem wakującej diecezji; funkcję tę sprawował od 22 IV do 26 VIII, m.in. przeprowadzając 7 VI proces informacyjny opata sieciechowskiego Józefa Wereszczyńskiego na biskupstwo kijowskie. Pod koniec lipca uczestniczył w Krakowie w spotkaniu Zygmunta III z wysłannikami zjazdu ewangelickiego w Chmielniku; dziękując im w imieniu władcy za deklarację wierności i posłuszeństwa, skrytykował ich jednocześnie za samowolne zwołanie zjazdu i zapowiedzi następnego zgromadzenia w Radomiu. Po pojawieniu się w Krakowie zarazy towarzyszył królowi w podróży do Wiślicy; przybyłym tam wysłannikom zjazdu radomskiego odpowiedział 8 X, ponownie ganiąc samowolę szlachty. Prawdopodobnie t.r. został wtajemniczony przez monarchę w jego plany opuszczenia Polski i przekazania tronu arcyksięciu Ernestowi Habsburgowi; początkowo sprzyjając tym projektom (nuncjusz G. Malaspina zapewniał R. Heidensteina, że widział u T-ego królewski dokument zrzeczenia się tronu), pod wpływem niechętnego stanowiska szlachty zmienił poglądy i już na początku r. 1592 odnosił się z rezerwą do zamiarów króla. Był obecny na radzie senatu 13 IV t.r. w Krakowie, a 10 V udzielił w imieniu władcy odpowiedzi na poselstwa zwolenników i przeciwników zjazdu w Lublinie, kolejny raz potępiając zgromadzenie zwołane bez zgody króla i zapewniając, że władca «z domem rakuskim żadnych traktatów z strony królestwa nie czynił ani o tym myśli» (M. Bielski). Dn. 26 V powitał w Balicach przybyłą do Polski Annę Habsburżankę. Na polecenie Zygmunta III zredagował instrukcję na sejmiki przed sejmem warszawskim 1592 r. (inkwizycyjnym), odrzucając w niej oskarżenia o pertraktacje z Habsburgami w sprawie abdykacji; zarówno instrukcja, jak jej autor, zostali zaatakowani na sejmiku proszowickim przez woj. lubelskiego Mikołaja Zebrzydowskiego, który zarzucił królowi nieszczerość, a T-emu stosowanie «wybiegów». W przedstawionej na sejmie 14 IX t.r. propozycji od tronu (wygłoszonej po «poswarku niemałym» z Zamoyskim o prawo wystąpienia w imieniu władcy) T. bronił króla, zaprzeczając po raz kolejny pogłoskom o zamiarze opuszczenia przez niego Polski; równocześnie prosił o wyznaczenie oprawy dla królowej Anny i środków na pohamowanie Kozaków Zaporoskich oraz zezwolenie Zygmuntowi III na wyjazd do Szwecji na wypadek śmierci ojca; w sprawie ekskluzji Habsburgów od tronu Rzpltej proponował uzależnić decyzję od wyniku negocjacji dyplomatycznych. Jako podkanclerzy wygłosił również wotum senatorskie; w czasie obrad starał się odwlec «inkwizycję», wzywając senatorów do omówienia wszystkich spraw poruszanych w propozycji od tronu, mimo iż większość izby opowiedziała się za rozpatrzeniem jedynie kwestii oskarżeń króla o konszachty z Habsburgami. Wysiłki T-ego i pozostałych członków stronnictwa dworskiego nie odniosły skutku i sejm rozszedł się bez uchwał.
Podczas sejmu warszawskiego 1593 r. T. wziął udział w wotach senatorskich; ponownie zabiegał o uposażenie dla królowej Anny, co tym razem zostało pozytywnie rozpatrzone przez posłów. Po zakończeniu obrad wyruszył 3 VIII t.r. z parą królewską Wisłą do Gdańska, do którego dotarł 14 VIII. Z orszakiem królewskim udał się 9 IX do Wisłoujścia, skąd po tygodniowym oczekiwaniu na sprzyjający wiatr wypłynął 16 IX na okręcie «Fortuna» do Szwecji na pogrzeb króla Jana III Wazy i 27 IX dotarł do portu Elsnabben. Podczas pertraktacji ze stanami szwedzkimi radził Zygmuntowi III łagodzenie napięć (zwłaszcza w sprawach wyznaniowych) i jak najszybsze przeprowadzenie koronacji; choć z powodu choroby początkowo pozostał w Sztokholmie, jednak na wieść, że brat zmarłego władcy i stryj Zygmunta, książę Karol Sudermański, usiłował zmusić bratanka do zagwarantowania praw Kościoła luterańskiego w Szwecji, dołączył do bawiącego w Uppsali dworu królewskiego. Uprzedzając poczynania Karola, wspólnie z woj. sieradzkim Olbrachtem Łaskim obsadził 26 II 1594 zamek w Uppsali polskimi oddziałami, uniemożliwiając wprowadzenie tam wojsk szwedzkich i skłaniając Karola do ostatecznego uznania władzy Zygmunta. Na polecenie władcy przygotował wspólnie ze Stanisławem Łubieńskim listy do szlachty Rzpltej z przedstawieniem trudnej sytuacji w Szwecji i z prośbą o przysłanie pomocy wojskowej. Na przełomie maja i czerwca odwiedził klasztor Brygidek w Vadstena, po czym w sierpniu wrócił z królem do Polski. Po przybyciu dworu do Krakowa otrzymał w październiku od Rady Miejskiej srebrny kubek wartości 68 grzywien 14 gr.
Na sejmie krakowskim 1595 r. wygłosił T. propozycję od tronu, uczestniczył również w wotach senatorskich. Wszedł w skład komisji, powołanej dla omówienia z komisarzami «innych panów chrześcijańskich» planów ligi antytureckiej, przedstawionych przez posłów cesarza Rudolfa II; w rezultacie wycofania się cesarza, do zjazdu komisarzy nie doszło. Nie ma dowodów, by T. angażował się w działania zmierzające do zawarcia unii z Cerkwią prawosławną, jednak przeciwny dążeniom unijnym woj. kijowski Konstanty Wasyl Ostrogski przestrzegł go latem t.r., by nie ważył się zatwierdzić swą pieczęcią aktu unii bez zgody sejmu (T. na list ten nie odpowiedział). Jesienią uczestniczył w naradach króla z senatorami w sprawie wyprawy Zamoyskiego do Mołdawii; wbrew zdaniu większości obecnych, wspólnie z Karnkowskim ostro skrytykował postępowanie kanclerza, uznając je za zerwanie układu z Turcją i narażenie armii Rzpltej na atak ze strony Siedmiogrodzian i arcyksięcia Maksymiliana Habsburga. Podczas kolejnego sejmu w Warszawie przedstawił 29 III 1596 w propozycji od tronu sprawę ligi antytureckiej oraz relację z walk z Kozakami i Mołdawianami. Aby zapewnić korzystne dla dworu zakończenie obrad, w dyskusji na temat legalności zwołanego przez ewangelików synodu toruńskiego zadeklarował w imieniu Zygmunta III dążenie do uspokojenia sporów religijnych i możliwość obwarowania konfederacji warszawskiej, ale jego żądanie odłożenia tej kwestii do następnego sejmu sprowadzało propozycję do taktycznego wybiegu. Dn. 22 IX t.r. powitał w Warszawie legata papieskiego E. Gaetano, przybyłego z misją włączenia Rzpltej do ligi antytureckiej. Gdy jednak w nadesłanym liście Rudolf II wycofał się z obietnicy wypłacenia subsydium na wojnę z Turcją, T. z Karnkowskim, A. Batorym i innymi zwolennikami uregulowania stosunków z Portą rozwinął w grudniu agitację przeciw legatowi i nuncjuszowi Malaspinie, oskarżając ich o dążenie do wojny kosztem interesów Rzpltej. Z jezuitą Andrzejem Bobolą trzykrotnie (m.in. 14 X) przesłuchiwał na polecenie króla przywódcę powstania kozackiego Semena Nalewajkę (który jednak «nic im nie powiadał»), a w sprawie jego dalszych losów debatował 19 X z Zebrzydowskim, sekretarzem królewskim Pawłem Szczerbicem i pisarzem grodzkim krakowskim Janem Łączyńskim.
Przed sejmem 1597 r. otrzymał T. od Zygmunta III polecenie przygotowania instrukcji na sejmiki; zlecił wówczas napisanie dwóch jej wersji, prawdopodobnie wykorzystując ostatecznie projekt sporządzony przez sekretarza w. kor. Wawrzyńca Gembickiego na podstawie wytycznych Zamoyskiego. Dn. 10 II t.r. celebrował w Warszawie nabożeństwo rozpoczynające sejm, a nazajutrz uczestniczył w tajnej naradzie króla z senatorami, poświęconej problemowi utrzymania porządku w czasie obrad. Wziął udział w prywatnej audiencji, udzielonej 13 II przez Zygmunta III posłowi hiszpańskiemu F. Mendozie, który przybył prosić o interwencję na dworze angielskim w sprawie zaprzestania działań antyhiszpańskich w Niderlandach oraz o skłonienie Gdańska do sprzedaży zboża jedynie kupcom hiszpańskim; Zygmunt III odrzucił tę propozycję jako niekorzystną dla miasta i Rzpltej, postanowił natomiast wysłać poselstwo do Anglii, polecając T-emu przygotowanie instrukcji dla posła Pawła Działyńskiego (T., zapewne za wiedzą króla, opuścił w tytulaturze królowej Elżbiety I tytuł «obrończyni wiary», co urażona królowa wytknęła następnie zarówno Działyńskiemu, jak Zygmuntowi III). Ponieważ rozpoczęcie obrad sejmowych utrudniały kłótnie wśród posłów, T. udał się 14 II z Baranowskim i podkanclerzym lit. Gabrielem Wojną do izby poselskiej z prośbą o przystąpienie do ceremonii ucałowania ręki królewskiej. W wygłoszonej nazajutrz propozycji od tronu domagał się wykorzystania Kozaków Zaporoskich do obrony przed atakami Tatarów, a dla zabezpieczenia kraju przed Turcją proponował zawarcie z nią pokoju lub przystąpienie do ligi antytureckiej. Po raz pierwszy oficjalnie przedstawił izbie poselskiej sprawy polityki szwedzkiej władcy, prosząc o wysłuchanie posłów królewskich, którzy wrócili ze Szwecji, oraz o poparcie Zygmunta III w jego staraniach o zachowanie dziedzicznego tronu. Odpowiadając na zarzuty części posłów i senatorów zaprzeczył, jakoby król zamierzał łamać postanowienia konfederacji warszawskiej. Uczestniczył 17 II w powitaniu legata Gaetano, nazajutrz wziął udział w przyjęciu zorganizowanym na jego cześć przez Zamoyskiego, a 20 II odpowiedział w imieniu króla na mowę, wygłoszoną przez legata w senacie. W trakcie obrad bronił wysłanników armii kor., przybyłych na sejm z żądaniem wypłaty żołdu i uzyskania prawa uczestnictwa w sejmikach; winą za szkody poczynione przez wojsko obarczył szlachtę zwlekającą z wypłatą podatków, odrzucił też oskarżenia wysuwane przeciw królowi i Zamoyskiemu o zwiększenie bez zgody sejmu liczebności armii. Zgodnie z żądaniami szlachty obiecał wycofanie wojska z dóbr prywatnych i odmówił żołnierzom pozostającym «pod chorągwią» prawa do udziału w sejmikach; przybyłych do senatu posłów wojskowych zapewnił o wypłacie żołdu, nie podał jednak jej terminu. Wszedł w skład komisji poselsko-senatorskiej, powołanej w celu opracowania projektu konstytucji sejmowych. Był obecny 9 IV podczas ostatniego przesłuchania Nalewajki.
Po śmierci Łukasza Kościeleckiego (zm. 26 VII 1597) T. otrzymał od Zygmunta III nominację na biskupstwo poznańskie. W dn. 17–20 VIII 1597 został przeprowadzony proces informacyjny, a 18 VIII t.r. władca zwrócił się do papieża Klemensa VIII z prośbą o prekonizację. Kapit. poznańska obrała T-ego biskupem 22 VIII, a prekonizację papieską uzyskał on 10 XI. Rządy w diecezji objął 1 I 1598 za pośrednictwem swego krewnego, kanonika łęczyckiego Jakuba Prądzewskiego; sakrę biskupią otrzymał 4 I t.r. w Warszawie. Tego dnia uczestniczył w zwołanej przez króla naradzie u nuncjusza Malaspiny w sprawie protestów Litwinów przeciw mianowaniu na nowego bp. wileńskiego «Koroniarza» Bernarda Maciejowskiego i wbrew większości «nabarziej» radził, aby nominat nie zważając na sprzeciwy udał się do Wilna. Uroczysty ingres do katedry w Poznaniu odbył 20 I. Na polecenie Karnkowskiego zjawił się 26 I na sejmiku generalnym w Środzie dla obrony interesów Kościoła katolickiego i złożył protest przeciw instrukcji, w której domagano się zawieszenia procesów między szlachtą a duchowieństwem do czasu zawarcia «kompozycji» między stanami. Obecny na sejmiku kanonik poznański Piotr Lilia wygłosił wówczas na cześć T-ego „Ad […] Joannem Tarnowski […] oratio […] pro felici eiusdem […] in suum Episcopatum ingressu” (Posnaniae 1598). W lutym odwiedził T. kolegium jezuitów w Poznaniu; na powitanie zakonnicy rozwiesili «w długich rzędach poświęcone mu wiersze i pięknie namalowane obrazy» („Kronika Jezuitów poznańskich”). Wkrótce udał się do Warszawy, gdzie 2 III odprawił w kolegiacie p. wezw. św. Jana nabożeństwo na rozpoczęcie sejmu. W trakcie obrad po raz ostatni przedstawił izbom propozycję od tronu, w której poruszył m.in. kwestię uregulowania stosunków z państwem moskiewskim wobec wiadomości o śmierci cara Fiodora. Wziął udział w wotach senatorskich, po czym 1 IV, zgodnie z prawem o inkompatibiliach, zrezygnował z podkanclerstwa; umożliwiło to królowi nominację Tylickiego na opróżniony urząd i poprawę stosunków z Zamoyskim przed planowaną wyprawą do Szwecji. Dn. 11 IV wspólnie z Tylickim i Karnkowskim uniemożliwił posłowi Marcinowi Broniewskiemu odczytanie w senacie pozwu prawosławnej szlachty wołyńskiej przeciw unickim władykom, Hipacemu Pociejowi i Cyrylowi Terleckiemu. Mimo jedynie sporadycznych wizyt w Poznaniu T. zyskał przychylność katolickich senatorów z Wielkopolski, wykazując zainteresowanie sprawami diecezji. We wrześniu wizytował w Warszawie kolegiatę św. Jana, przy okazji uczestnicząc 14 IX w obradach generalnego sejmiku deputackiego woj. mazowieckiego. Przeprowadził remont katedry w Poznaniu, a jej chór ozdobił malowidłami; rozbudował też i odrestaurował pałac biskupi. W r. 1600 ograniczył liczbę wikariuszy katedralnych do szesnastu oraz inkorporował do ich kolegium parafię Krerowo. Zatwierdził statuty bractwa «literackiego» przy poznańskim kościele św. Marcina. Luteranom w Międzychodzie odebrał kościół i majątek parafii.
Starając się paraliżować akcję opozycjonistów na sejmiku przedsejmowym województw wpol. w Środzie w dn. 12–16 I 1600, T. «in publico artes et conspirationes ich odkrywał, finem, quam spectabant, pokazował i summa cum laude zrażał, ich artykuły i racye konfundował». Na sejmie warszawskim t.r. odprawił 9 II nabożeństwo rozpoczynające obrady, a 12 II wygłosił wotum; zarzucił w nim szlachcie niezgodę, nieufność i swawolę, ubolewał nad brakiem poszanowania dla autorytetu senatu i pogłębiającym się upadkiem znaczenia sejmu, domagał się naprawy tryb. Kor. i przeprowadzenia lustracji królewszczyzn. Wezwał do zawarcia pokoju z Moskwą i zapewnienia spokoju ze strony Tatarów drogą przeznaczenia pogłównego żydowskiego na «podarunki»; odradzał królowi wyjazd do Szwecji jako zbyt niebezpieczny. Uczestniczył w rozmowach z sekretarzem gdańskim Mitteldorfem w sprawie konstytucji gwarantującej przestrzeganie zasad konfederacji warszawskiej; mimo przyjaznego stosunku T-ego do gdańszczan (wspomagających go niejednokrotnie w kłopotach finansowych) rozmowy zakończyły się fiaskiem. T. był wymieniany jako najpoważniejszy kandydat na wakujące po śmierci Jerzego Radziwiłła biskupstwo krakowskie, którego obsada zdominowała obrady tego sejmu. W związku z walką o to biskupstwo stał się jednym z negatywnych bohaterów satyry „Babie koło”, wydanej anonimowo przez działającego zapewne z namowy jezuitów kanonika kaliskiego Stanisława Grochowskiego; został w niej skrytykowany za skąpstwo, chciwość i nepotyzm. Przeprowadził w tej sprawie śledztwo, zakończone 24 III oskarżeniem Grochowskiego o zniewagę majestatu królewskiego, potwarz i zaniedbywanie obowiązków duszpasterskich. Wyrok w procesie nie jest znany; Grochowski utracił wprawdzie w tym czasie probostwo czerskie, jednak wkrótce potem otrzymał od T-ego kustodię kruszwicką. Biskupstwo krakowskie uzyskał ostatecznie bliski jezuitom Maciejowski, a T. postąpił na biskupstwo włocławskie. Przybyłemu z wieścią o nominacji kapelanowi królewskiemu, jezuicie Piotrowi Skardze «przykrymi słowy w oczy wyrzucał, że za jego i innych zakonu swego towarzyszów sprawą biskupstwa krakowskiego pozbawiony został» (P. Piasecki); na przyjęcie awansu zgodził się dopiero po długiej rozmowie z królem i 11 IV zwrócił się do nuncjusza z prośbą o przeprowadzenie procesu informacyjnego. Dn. 15 IV Zygmunt III wystawił dokument nominacyjny (wg J. Wielewickiego, powołującego się na zaginiony dziennik Skargi, nominacja nastąpiła już 12 IV) i zażądał od kapit. włocławskiej przeprowadzenia wyboru T-ego na biskupstwo. Proces informacyjny odbył się w Warszawie 17 IV; prowizję papieską T. uzyskał 12 VI. Mimo pretensji do jezuitów, przekazał przed opuszczeniem Poznania ich miejscowemu konwentowi 250 fl. «na upiększenie kościoła», a 19 X 1602, na prośbę Skargi, ofiarował 3 tys. fl. na nowicjat przy kościele św. Szczepana w Krakowie.
Na sejm warszawski 1601 r. przybył T. dopiero po wotach senatorskich. Po sejmie wyjechał do Włocławka, skąd 18 I 1602 gratulował Zamoyskiemu sukcesów w wojnie inflanckiej i zdobycia twierdzy Felin. Po powrocie do Warszawy spotkał się 17 II t.r. z posłem hiszpańskim, a następnie uczestniczył w udzielonej mu przez króla Zygmunta III prywatnej audiencji. Wzywał wprawdzie do zawarcia pokoju ze Szwecją, podejrzewając przeciwnika o przygotowywanie nowej kampanii, gdy jednak Karol Sudermański złożył wiosną t.r. propozycję pokoju oraz oddania Zygmuntowi III Estonii i Inflant w zamian za zrzeczenie się przez niego tronu szwedzkiego, przekonał króla do odrzucenia oferty dowodząc, że «nie tylko o Liwonii i Estonii […] ale i o bezpieczeństwie i rekuperacyi dziedzicznego królestwa mówić trzeba». Na sejm krakowski 1603 r. przybył ponownie po wotach senatorskich; w czasie obrad spotkał się 16 II z posłami Torunia, Elbląga i Gdańska, zabiegającymi po raz kolejny o uchwalenie procesu (przepisów wykonawczych) konfederacji warszawskiej. Po śmierci margrabiego Jerzego Fryderyka Hohenzollerna (zm. 26 IV 1603), kuratora chorego księcia pruskiego Albrechta Fryderyka, zaprotestował przeciw uznaniu praw elektora brandenburskiego Joachima Fryderyka do sukcesji w księstwie pruskim, zgadzając się jednak na podjęcie przez niego starań o kuratelę. Jako bp włocławski nie wykazywał większej aktywności; zrezygnował z kontynuowania zaognionego przez swego poprzednika, Hieronima Rozrażewskiego, sporu z Gdańskiem o zajęty przez protestantów kościół Mariacki, obiecując syndykowi miejskiemu Janowi Keckerbartowi, że jeśli nawet upomni się o zwrot świątyni, to jedynie dla uniknięcia krytyki ze strony innych biskupów. Przy katedrze we Włocławku wybudował kosztem 4200 złp. kaplicę p. wezw. NMP, wykończoną już po jego śmierci. W kwietniu 1602 radził z kapitułą nad sposobem zapewnienia szkole katedralnej zdolnych śpiewaków, obiecując przyczynić się do ich utrzymania. Zeznawał w procesie informacyjnym arcybp. lwowskiego Jana Zamoyskiego w r. 1603. Podczas zarazy panującej t.r. we Włocławku, obawiając się ucieczki z miasta uczniów szkoły katedralnej, dwukrotnie domagał się od kapituły większej dbałości o ich zaopatrzenie.
Po śmierci Karnkowskiego (który wyznaczył go na jednego z egzekutorów swego testamentu) T. awansował 18 X (wg Wielewickiego 12 X) 1603 na arcybiskupstwo gnieźnieńskie. Kapituła dokonała wyboru 30 X t.r. W grudniu T. wysłał do Rzymu archidiakona gnieźnieńskiego Wincentego de Sevé w celu uzyskania zatwierdzenia papieskiego, jednak choroba Klemensa VIII opóźniła prekonizację, która nastąpiła dopiero 29 III 1604; papież udzielił mu jednocześnie dyspensy od obowiązku posiadania stopnia naukowego, a 28 IV t.r. przyznał paliusz. Rządy w archidiecezji T. objął 13 V za pośrednictwem kanoników de Sevé, Świętosława Sarnowskiego i Franciszka Lipskiego, po czym 5 VI odbył «z niespotykanym przepychem i w królewskim majestacie» („Kronika Jezuitów poznańskich”) uroczysty ingres do katedry gnieźnieńskiej; sześciokonny zaprzęg, ciągnący jego karetę podczas wjazdu, T. podarował kapit. gnieźnieńskiej. Nazajutrz bp sufragan włocławski Franciszek Łęcki nałożył mu paliusz przywieziony z Rzymu przez Jana Wężyka. Ingres upamiętnili uczniowie szkół jezuickich w Kaliszu panegirykiem „In primo felicissimo ac optatissimo […] Joannis Tarnowski […] ad suam Metropolitanam Ecclesiam Gnesnensem adventu gratulationes…” (Calisii 1604) oraz prof. Uniw. Krak. Jakub Skrobiszewski utworem „Panegyricus ad […] Joannem Tarnovium…” (Cracoviae 1604), sławiącym m.in. życzliwość T-ego dla uczelni. Po obdarowaniu w czerwcu 1604 Maciejowskiego godnością kardynalską, kanclerz Zamoyski upominał się u nuncjusza C. Rangoniego o kapelusz kardynalski dla T-ego stwierdzając, że nominacja bp. krakowskiego z pominięciem arcybp. gnieźnieńskiego jest przeciwna zwyczajom i może u «niektórych» wzbudzić niechęć.
T. popierał politykę dynastyczną Zygmunta III oraz plany wzmocnienia władzy królewskiej, uchodził nawet za ich autora. Był uważany za współtwórcę i przywódcę stronnictwa regalistycznego w senacie, do którego zaliczano także Wężyka, Pstrokońskiego, wówczas już bp. przemyskiego, marszałka w. kor. Zygmunta Myszkowskiego i bp. krakowskiego Marcina Szyszkowskiego. W polityce zagranicznej opowiadał się za przymierzem z Austrią, chociaż, wbrew oskarżeniom przeciwników, odradzał królowi małżeństwo z Konstancją Habsburżanką, siostrą zmarłej królowej Anny, jako sprzeczne z prawem kościelnym. Jako jeden z niewielu senatorów zaaprobował w marcu 1604 projekt udzielenia pomocy Dymitrowi Samozwańcowi, uznając jego pojawienie się w Polsce za dogodną okazję do «przymnożenia sławy» króla i Rzpltej; jednocześnie jednak proponował, by zażądać od pretendenta (jeszcze przed jego odjazdem z Krakowa) pisemnego zobowiązania do działań korzystnych dla Rzpltej, a jako dowódcę armii przydać mu woj. bracławskiego Janusza Zbaraskiego. Obawiając się reakcji szlachty w przypadku ujawnienia zamiarów władcy, dążył do opóźnienia planowanego na r. 1605 sejmu. Kierowana przez Zamoyskiego opozycja oskarżała T-ego o dążenie do zniesienia wolnej elekcji, ograniczenia władzy sejmu i senatu na rzecz rady królewskiej i mianowanych przez króla urzędników, wprowadzenia stałych podatków i armii oraz stworzenia osobnego stanu z ordynatów i posiadaczy zagranicznych tytułów. Wg Zamoyskiego T. był nawet zwolennikiem elekcji vivente rege i «będąc raz w wesołym humorze» miał podczas uczty chwalić się, że własnoręcznie ukoronuje królewicza; w odpowiedzi regaliści tłumaczyli, że T. nie zamierzał koronować Władysława «bez wolnej elekcyjej, bo by był pewnie nie wrzeszczał o tej tajemnicy», a jedynie życzył mu, aby mógł objąć tron «za wolną elekcyją», ale obudzona w ten sposób nieufność wobec prymasa jako dysponenta korony doprowadziła do tego, że w dobie rokoszu Zebrzydowskiego wysunięto żądanie, by arcybp. gnieźnieńskiego obierali senatorowie podczas sejmu i by zobowiązano go do złożenia przysięgi Rzpltej.
T. cierpiał na podagrę. W testamencie nakazał wybudować w kolegiacie p. wezw. Wniebowzięcia NMP w Łowiczu kaplicę p. wezw. Świętej Trójcy, przeznaczoną na mauzoleum rodzinne Tarnowskich; na uposażenie powołanego przy niej kolegium, złożonego z prepozyta i sześciu psałterzystów, przeznaczył dziedziczną wieś Tarnowska Wola oraz zapewne zakupną wieś Krzykowice i folwark Brudaki, prepozyturę rezerwując dla kanonika łowickiego z rodu Tarnowskich (po mieczu lub kądzieli). Dla katedry w Gnieźnie zapisał 400 dukatów na złoty kielich z pateną oraz liczne aparaty liturgiczne, którymi obdarował także kolegiatę w Łęczycy; na egzekutorów testamentu wyznaczył arcybp. lwowskiego J. Zamoyskiego, wojskiego łęczyckiego Marcina Tarnowskiego, Jana Ścibora Bogusławskiego, P. Charbickiego i Pstrokońskiego. Zmarł po kilkunastodniowej chorobie 14 IX 1604 w Łowiczu, został pochowany 9 X w tamtejszej kolegiacie; w czasie pogrzebu króla reprezentował Z. Myszkowski, mowę pogrzebową wygłosił kanclerz kor. Feliks Kryski.
Wg Rangoniego T. był dobrze wykształcony, znał języki niemiecki i włoski; również w tekście propozycji konsystorialnej z r. 1597 podkreślono, iż «non est doctor, sed doctus, ex consuetudine eius regni, in quo nobiles non solent esse doctores». Był miłośnikiem książek i rękopisów, które kupował m.in. we Włoszech, a zapewne również muzyki, skoro Karnkowski zapisał mu w testamencie swoje instrumenty, rękopisy i zapiski muzyczne. Współfinansował dzieło Tomasza Tretera „Vitae Episcoporum Posnaniensium” (Brunsbergae 1604). Regalistyczne poglądy nie zjednywały mu popularności wśród szlachty. Ponieważ ułatwił karierę m.in. Pstrokońskiemu, Jakubowi Prądzewskiemu i swemu siostrzeńcowi, kanonikowi dobrzyńskiemu Krzysztofowi Charbickiemu, zarzucano mu również nepotyzm.
Ufundowane przez T-ego kolegium psałterzystów przy kolegiacie łęczyckiej erygował 4 XII 1609 za przyzwoleniem króla arcybp gnieźnieński Baranowski. Wzniesiona kosztem T-ego kaplica przy kolegiacie w Łowiczu została ukończona w l. 1609–11; umieszczono w niej ufundowany przez T-ego pomnik jego ojca, przypisywany rzeźbiarzowi Wilhelmowi van den Block.
Portret nieznanego malarza z 1. poł. XVII w. w zakrystii kolegiaty w Łowiczu, reprod. w: Kosman M., Poczet arcybiskupów gnieźnieńskich i prymasów Polski, Kr. 2012 s. 200; Portret nieznanego malarza z końca XVIII w. w Wyższym Metropolitalnym seminarium Duchownym w Warszawie, reprod. w: Mrozowski P., Poczet arcybiskupów gnieźnieńskich prymasów Polski, W. 2003 s. 132; – Bużeński S., Żywoty arcybiskupów gnieźnieńskich, Wil. 1852 III; Enc. Org.; Estreicher; Korytkowski, Arcybiskupi gnieźn., III; Łętowski, Katalog biskupów krak., IV; Niesiecki; PSB (Grochowski Stanisław, Keckerbart Jan, Kryski Feliks, Lilia Piotr); Śmigiel K., Słownik biograficzny arcybiskupów gnieźnieńskich i prymasów Polski, P. 2002; Święcki, Historyczne pamiątki, II 206; – Antonovyč M., Studiï z časiv Nalyvajka, „Praci Ukraïns’koho istoryko-filolohičnoho tovarystva” (Praha) t. 4: 1942 s. 96–8, 109–10; Bogucka M., Anna Jagiellonka, Wr. 2009; Bohomolec F., Życie Jana Zamojskiego, Lipsk 1837 s. 137; Chłapowski K., Elita senatorsko-dygnitarska Korony za czasów Zygmunta III i Władysława IV, W. 1996; Chodyński S., Szkoła Katedralna włocławska, Włocławek 1900 s. 84–5, 118; Choińska-Mika J., Sejmiki mazowieckie w dobie Wazów, W. 1998; Długosz T., Biskupi polscy XVII i XVIII w., obsada, dyspensy, taksy, „Roczniki Teolog.-Kanoniczne” t. 5: 1958 z. 2 s. 80; Dorobisz J., Kaczorowski W., Sieradzanie – arcybiskupami gnieźnieńskimi za panowania Wazów, 1587–1668, w: 1000 lat archidiecezji gnieźnieńskiej, Red. J. Strzelczyk, J. Górny, Gniezno 2000; Floria B., Dymitr Samozwaniec a magnateria polsko-litewska, „Odr. i Reform. w Polsce” R. 24: 1979; Graczyk W., Stanisław Łubieński pasterz, polityk i pisarz 1574–1640, Tyniec 2005; Grzybowski S., Elżbieta Wielka, Wr. 2006; tenże, Jan Zamoyski, W. 1994; Hist. dyplomacji pol., II; Historia Gdańska, Red. E. Cieślak, Gd. 1982 II; Hornung Z., Z badań nad sztuką polskiego renesansu, „Teka Kom. Hist. Sztuki” t. 1: 1959 s. 112–16; Janiszewska-Mincer B., Rzeczpospolita Polska w latach 1600–1603, Bydgoszcz 1984; Jarmiński L., Bez użycia siły. Działalność polityczna protestantów w Rzeczypospolitej u schyłku XVI wieku, W. 1992; Kaczorowski W., Współudział przedstawicieli magnaterii w ceremoniach powitalnych legata papieskiego Enrica Caetaniego w Warszawie w latach 1596–1597, w: Władza i prestiż. Magnateria Rzeczypospolitej w XVI–XVIII wieku, Red. J. Urwanowicz, Białystok 2003 s. 143–4, 147–8; Kempa T., Wobec kontrreformacji. Protestanci i prawosławni w obronie swobód wyznaniowych w Rzeczypospolitej w końcu XVI i w pierwszej połowie XVII wieku, Tor. 2007; Laudatio Bononiae, Varsavia 1990 s. 154, 156, 516; Lepszy K., Rzeczpospolita Polska w dobie sejmu inkwizycyjnego (1589–1592), Oświęcim 2015; Lewandowska-Malec I., Sejm Walny Koronny Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jego dorobek ustawodawczy (1587–1632), Kr. 2009; Łoziński J. Z., Grobowe kaplice kopułowe w Polsce 1520–1620, W. 1973; Łukaszewicz J., Krótki opis historyczny kościołów […] w dawnej diecezji poznańskiej, P. 1863 III 321–6; Maciszewski J., Polska a Moskwa 1603–1618, W. 1968; Niemcewicz J. U., Dzieje panowania Zygmunta III, Kr. 1860 I 97, 114, 125–6, 137, 141–4, 146, 271; Nowacki, Dzieje archidiec. pozn., II; Nowacki J., Kościół katedralny w Poznaniu, P. 1959; Oszczęda A., Poeta Wazów. Studia o okolicznościowej poezji Stanisława Grochowskiego (1542–1612), Wr. 1999; Pietrzak J., Nabożeństwo na rozpoczęcie sejmu w XVI–XVIII wieku, „Sobótka” t. 51: 1996 s. 52; Podpisy i wzory pism sławnych w Polsce osób, Wyd. K. Jabłoński, Lw. 1840 s. 13; Rzońca J., Rzeczpospolita Polska w latach 1596–1599, Opole 1990; tenże, Sejmy z lat 1597 i 1598. Część I: Bezowocny sejm z 1597 roku, W.–Wr. 1989; Seredyka J., Rozprawy z dziejów XVI i XVII wieku, P. 2003 s. 175–80, 213, 259–60, 297; Siarczyński, Obraz wieku panowania Zygmunta III, I 297–8, II 55, 246; Sokołowski A., Przed rokoszem. Studium historyczne za czasów Zygmunta III, „Rozpr. AU Wydz. Hist.-Filoz.” t. 15: 1882 s. 102–4, 106, 121–2, 126–7, 140–1, 144, 150–1, 156–8, 163, 169–70, 175; Strzelecki A., Sejm z r. 1605, Kr. 1921 s. 11, 14, 16–19, 37, 38, 40, 41, 87, 108, 153; Szpaczyński P. P., Mocarstwowe dążenia Zygmunta III w latach 1587–1618, Kr. 2013; Tomczak A., Kancelaria biskupów włocławskich w okresie księgi wpisów (XV –XVIII w.), Tor. 1964; Tygielski W., Listy, ludzie, władza. Patronat Jana Zamoyskiego w świetle korespondencji, W. 2008; Wegner J., Łowicz w latach „Potopu”, Łowicz 1947; – Acta Hist., XIII nr 1135, 1140, 1141, 1144; Acta Nuntiaturae Polonae, Ed. L. Jarmiński, Cracoviae 2000 XV; toż, Ed. M. Korolko, H. D. Wojtyska, Romae 1994 IX; Akta sejmikowe woj. pozn., I; Annales Ecclesiastici, Ed. A. Theiner, Romae 1856 III 429–30, 575–6, 759; Arch. Zamoyskiego, II–IV; Archeogr. sbornik dokumentov, XIII; Archiwum domu Sapiehów, Lw. 1892 I (s. 144 poza indeksem); Bielski, Kronika, s. 1561, 1652, 1665–7, 1671, 1682, 1696, 1705, 1721–2, 1724, 1753; Biskup M., Cztery relacje ze Szwecji z końca XVI wieku, „Przegl. Hist.” t. 61: 1970 s. 671, 674–7; Corpus Inscriptionum Pol., V; Dawna facecja polska (XVI–XVIII w.), Oprac. J. Krzyżanowski, K. Żukowska-Billip, W. 1960; Geschichte der stadt Danzig, Hrsg. P. Simon, Danzig 1918 IV 229; Grabowski A., Skarbniczka naszej archeologii, Lipsk 1854 s. 127; Heidenstein R., Dzieje Polski od śmierci Zygmunta Augusta do roku 1594. Ksiąg XII, Oprac. J. Byliński, W. Kaczorowski, Opole 2015; Hierarchia catholica medii aevi, IV 195, 287, 372; Kobierzycki S., Historia Władysława, królewicza polskiego i szwedzkiego, Oprac. J. Byliński, W. Kaczorowski, Wr. 2005; Kronika Jezuitów poznańskich (młodsza), Oprac. L. Grzebień, J. Wiesiołowski, P. 2004 I; Kronika mieszczanina krakowskiego z lat 1575–1595, Wyd. H. Barycz, Kr. 1930; Librowski S., Sumariusz wpisów kopiariusza kapituły kolegiackiej w Łowiczu z przełomu XVIII i XIX wieku, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kośc.” t. 34: 1976 s. 236–9; Listy Jana Zamoyskiego do Radziwiłłów od roku 1574–1602, Wyd. W. Nehring, „Kwart. Hist.” R. 4: 1890 s. 504; Łubieński S., Droga do Szwecji Zygmunta III, króla polskiego i szwedzkiego w 1593 roku, Wyd. J. Byliński, W. Kaczorowski, Opole 2009; Mon. Hist. Dioec. Wladisl., XIV 58–64, XVI 8, 33, 55, 92, 104; Mon. Pol. Vat., V–VII 312, 328, 550, 556, 563, 680; Piasecki P., Kronika, Kr. 1870 s. 101–3, 146, 157–8, 173, 178; Pisma polityczne z czasów rokoszu Zebrzydowskiego 1606–1608, Wyd. J. Czubek, Kr. 1918 II; Propozycje konsystorialne w XVI wieku, Wyd. H. Fokciński, Rzym 1994; Rozrażewski H., Korespondencja, Tor. 1937–47 I–II; Script. Rer. Pol., XI, XV, XVIII, XIX, XXI; Sumariusz Metryki Koronnej, S. Nowa, Red. W. Krawczuk, W. 2009 V; Trzy podróże: J. Kochanowski „Pamiątka Janowi na Tęczynie”, A. Zbylitowski „Droga do Szwecyjej”, T. Grotkowski „Podróż Morska”, Oprac. E. Kotarski, Gd. 1973 s. 90–1, 105; Wielewicki, Dziennik, I, II; – AGAD: Arch. Radziwiłłów, Dz. V t. 267 nr 1633 s. 43, nr 11643, Arch. Zamoyskich, nr 8 s. 268, nr 699, 846 s. 6, 12, nr 3047 k. 93, Metryka Kor., t. 118 k. 293, t. 119 k. 177, 190v, 206, t. 121 s. 46–8, t. 123 k. 86, 449v–50v, 504v, t. 125 k. 193v, 339v, t. 127 k. 249, 370v, t. 129 k. 80v, 96, 141–1v, 143, 145v, t. 131 k. 66, 169v–70v, t. 132 k. 106v, t. 133 k. 425v, 495v–6v, t. 134 k. 217v–19, 231v–2, 304, t. 139 k. 329v–30, t. 148 k. 30v, t. 154 k. 22v, 24; AP w Gd.: rkp. 300/29/64 k. 346–7; Archivio Segreto Vaticano w Rzymie: Proces. Consist., Vol. 11 k. 72–85v (mf. w Inst. Archiwów, Bibliotek i Muzeów Kośc. KUL, sygn. 2B11.2), Vol. 11 k. 485–500v (mf. sygn. 2B11.2), Vol. 11–a k. 55–76v (mf. sygn. 2B13.2); B. Czart.: rkp. 98 k. 33, rkp. 320 k. 147, 149–50, 151–2, 161–3, rkp. 333 k. 113–15, 325–30, rkp. 1625 k. 328; B. Ossol.: rkp. 2307 k. 170; L’vivs’ka naukova biblioteka im. V. Stefanyka we Lw.: F. 4 op. 1 rkp. 1069 k. 369v–70v, F. 5 op. 1 rkp. 4589 k. 13v–15v, F. 91 rkp. 4 k. 72v–6v; – Informacje Hanki Żerek-Kleszcz z Ł. na podstawie kwerendy w AGAD (Księgi grodzkie łęczyckie, Inskrypcje, ks. 110 k. 601).
Roman Kawecki